colomn #1  Yes, we mogen weer!

Ik zit in de auto, onderweg naar mijn werk en ik betrap mezelf erop dat ik mijn arm steeds in een andere houding leg. Mijn rechter schouder: hij doet geen pijn, maar hij voelt niet lekker. Eerlijk gezegd is dit niet het eerste autoritje waarin ik samen met mijn arm opzoek ben naar een lekkere houding, maar dit feit negeer ik voorlopig even voor het gemak.

Begin augustus is voor mij de volleybaltraining weer begonnen. We mogen weer. En man man, wat heb ik er toch weer zin in! Twee keer per week 1,5-2 uur training en in september gaat de competitie van start. Nu heb ik netjes in de zomerperiode hardgelopen en wat spierversterkende oefeningen gedaan, dus conditioneel ben ik niet slecht. Alleen is sportspecifiek trainen toch weer een heel ander verhaal. Wat spierpijn en wat pijntjes zijn aan het begin van een seizoen helemaal niet zo gek. Die pijntjes kennen we allemaal, toch?

Maar wanneer is een pijntje gewoon een pijntje en wanneer wordt het tijd om er wat mee te gaan doen? Die vraag stellen we ons allemaal wel eens. Veel van die pijntjes gaan ook wel vanzelf weer over. Met wat rust en gezond verstand kom je een heel eind. Maar blijven de pijntjes aanwezig bij rust en het gezonde verstand? Dan is het misschien een goede keus om er even naar te laten kijken.

En daar zit ik dan, in mijn auto, onderweg naar mijn werk, mijn ‘vervelende’ schouder negerend. De keuze makend de pijntjes te negeren, want ik vind het volleyballen weer zo leuk. Verstandig? Ook ik heb soms meer hoop en negeer de wijsheid. Misschien moet ik volgende week maar even op ons eigen inloopspreekuur binnen lopen…misschien…

Sportieve groet,

Sharon